İzmir #3


Son günlerdi..Siz,günlerce yemek içmek ve bizi rahat ettirmek ile meşgul oldunuz..günlerce ne çocuklar üzülsün ne torunlar gücensin diye bizi gözettiniz..günlerce mum gibi ayakta durdunuz bizim için..

Son bir ziyaretimiz kalmıştı yapılması gereken..Ballıkuyudaki Mehmet amca..
Eşini yıllar evvel kaybetmiş tek başına yaşayan Mehmet amca bu sene huzurevinin seçecek bir ömür geçirdiği evini de oraya bağış olarak verecekti..

Evi çok güzel bir yerde bulunuyor.
İzmir'i kuş bakışı izlemek,denizi doya doya içine çekmek için şahane bir terası vardı üstelik..

Anne babamızla Mehmet amcanın evinin yolunu tuttuk..gönlü hep şen mavi gözleri hep sevgiyle bakıyordu..turkuaz renge boyanmış evin duvarları ışık saçıyor,oturma odasından çocukları hiç olmamış olmasına rağmen oyuncaklar eksik olmuyordu..

Şu halının kenarını bi kaldır dedi bana..halinin altını kaldırdım,ordan 3 tane al dedi,baktım para koymuş oraya..çocukların hakkı bu deyip başını bir kaç kez sallayıp,al al,dedi..

Hep böyleydi Mehmet amca,hala da öyle..
Huzurevinin gitmesine üzülüyorum,bu turkuaz renkli duyarlı evi,denize bakan terası bırakacağına üzülüyorum..

Ziyaretin ardından Konak meydanına gittik ..güvercinleri besledik vapura binip karşıya geçtik sonra tekrar geriye.
Annemle babam çocukların peşinde pervane gibiydi..iskelede çay içtik simit yedik..ve onlar hem mutlu hem üzgün bir hal içindeydi..

Yanlarında olduğumuz için mutlu gideceğimiz için üzgün..

Gün batıyordu ve çaylar mis gibi kokuyordu..yanımızdan siyah beyaz bir kedi geçti..

Gün batıyor annemin gözleri daha da sulanıyordu babamsa çocukların başını okşaya okşaya ağlıyordu..










Gözlerinden Öper
Gözlerinden Öper

Her güzelliğe koşar adım gözlerim sanki bir şeyde güzellik bulamazsam çirkinliği tasdiklemiş gibi bir duyguya kapılıyorum ve bu duyguyu hiç sevmiyorum..

1 yorum:

  1. Özlenen yerlerde olmak hüzünlü bir mutluluk veriyor insana değil mi?

    YanıtlaSil