Şeytansız Hayat


Şeytanlar zincire vuruldu..
bu gece anladım yokluğunu.

Ramazan dışındaki günlerde kafamın içinde ince ince tavsiyelerde bulunan,gerek ibadeti gerek başka bir ameli eda etmekte farklı bir öneri ile yaklaşan o sesin yok olduğunu fark ettim.

Şeytan yok.

Nasıl bir duygu?..dedim ya,öneri yok tavsiye yok..

Hani derdi ya;namazı kılmadan evvel şunu şunu yap sonra namazı kılarsın,şimdi o yok.

Şimdi nefs var.
Boyunu ve boyutunu görmek kolay ve apaçık.
Nefsin isyanı nefsin çığlığı nefsin zorluğunu çok net bir şekilde hissediliyor.
Kafadaki ses nefsin sesi bir de aklın sesi..

İftara yakin elimde şu bardağı kulağımda ezan sesi ile beklerken ilk yurdumun vücudumda yayılmasını nefsin diz çöküşünü Rabbine karşı pes edişini de görüyorum.

Kalbime yaşlar doluyor gözlerime duygu saldırıyor..nefsim yenilmiş ezan okunmuş oruç açılmıştır..

Nefs ile savaş nefse söz geçirmek nefsten esirgeme halindeyim..

Şeytansız hayat böyle olsa gerek..
Gözlerinden Öper
Gözlerinden Öper

Her güzelliğe koşar adım gözlerim sanki bir şeyde güzellik bulamazsam çirkinliği tasdiklemiş gibi bir duyguya kapılıyorum ve bu duyguyu hiç sevmiyorum..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder