Eski Evim - Hatıralar Ahirete Göçer Mi?


Mahalleye girince evlere,ağaçlara,bahçelere baktım..ağaçların çoğu boy atmış uzamış..bahçelerin çoğu da değişmişti haliyle..

Bazı evler boyalı ve bakımlıydı bazıları ise kendi haline terk edilmiş gibi mahzun görünüyordu..
Öldüm de dünyaya tekrar dönmüş gibi hissettim..zaman neleri yaşatıyor insana..

Çocuklar büyümüş,tanıyamadım bir çoğunu.
Sokakta oynayan bisikletiyle duvarların kirecini döken çocuklar genç adam olmuş,kızlar serpilmiş kimisi nişanlı kimisi evlenmiş kimisi anne olmuş..

İkibuçuk yıl çok uzun bir süre mi..hayat bu kadar hızlı mı geçiyor yoksa bana mı öyle geliyor bilmiyorum..ama acı,öyle acı ki bazı şeyler..

Evimin dış kapısına geldim anahtarımı çıkartıp kapıyı açtım..yağlanmamış menteşe sesleri gıcırtılı bir ses çıkarttı,ürpertici..yabancı birinin gelişini ilan eder gibiydi..oysa bendim giren,bu kapıdan geçen bendim..

Evin avlusunda sıralanmış odunlar onların etrafında da kurumuş nar yaprakları vardı..güllerimizin olduğu bölüme mısır ve kabak ekilmişti..gözüm gibi baktığım uzayıp üst kata çıkmasını görmeyi arzu ettiğim hanımelim ise yerinde yoktu..

Eşyalarımın çoğu büyük bir naylon ile örtünmüştü..
Nar ağacının dalları budanmamış,avlunun bembeyaz duvarları yavaş yavaş boyasını atmaya başlamıştı bile..

İncecik fırça ile boyadığım merdivenin basamakları düz bir renge boyanmış alelacele..
Küçük balkon bomboştu..ne minder vardı ne bir çiçek..

Yaseminim nerdeydi..begonvilime ne oldu..yavaş yavaş ağaca dönüşen adını bilmediğim kalın yapraklı çiçeğim hatta saksılarım,nerdeydi..

Hiç biri yoktu ortada..izlerim silinmiş gibiydi..içim doldu başım döndü..

Üst katın duvarları boyanmıştı ama sevgiyle değil..boyanmak için boyanmıştı,belliydi..

Neden..

Neden..

Çok mu uzun zaman yoktum yoksa öldüm mü ben..evin avlusunda başka bir çocuğun salıncağı vardı çeşmesinde başka bir adamın balık oltası küçük depoda başkasının eşyaları,çamaşır leğeni sandalyeleri aman Allahım bir de deterjanları..

Bulaşık deterjanları,çamaşır deterjanları,ayakkabılar sıra sıra..

Allahım ben öldüm mü..

Allahım bizim eşyalara ne oldu bizim hayatımıza ne oldu Allahım bizim hayatımızdan o güzel günlerden o keder dolu gecelerden o mutluluk fışkıran anlardan o gülüşlerle sallanan avludan ve pencerelerinden çocuk sesleri yükselen evden ve mutfağından poğaça kokusu çıkan pencerelere ne oldu,perdelerim nerdeydi halılarıma ne olmuştu,bütün eşyalarım poşetler içinde onlar da alelacele toplanmış.

Koltuklarım avlunun bir köşesinde kir içinde bir yanı çökmüş..Allahım ne oldu...

Nereye gittik..

Bir hayat böyle kolay mı biter bir hayatın yerine başka bir hayat böyle hızlı bir şekilde mi yer değiştirir ve yol alır ve kendi evinin kapısı önüne başka birilerinin ayakkabısı nasıl sıralanır ve senin kaldığın evde nasıl olur da ışığı bir başkası yakar ve senin baktığın pencereden nasıl olur da bir başkası bakar..

Acı ..

İçimde kocaman devasa boğucu ve yerden yere vurucu ve isyana yer vermeyen ve sesimi yükseltmeme engel olan bir acı var..
İşte boğazım yine sıkıyor,boğazıma yapıştı yine hayali eller ve ben nefes alamıyorum ve kalbim de nefes alamıyor ve içindeki anılar şimdi gözlerimin önünde bir kez daha yok oluyor,hayır burada benim anılarım var..sevgiyle hazırladığım yemeklerimin kokusu var,heyecanla beklediğim hamileliğim var,yavaş yavaş umutla yürümesini beklediğim çocuğumun emekleyişi var ardından attığı o ilk adımları var bu evde..bu zeminde bu yerde bu evde bu toprakta bu evde..bu evde!..

Ama.. hiç bir şey yokmuş gibi ben kapıdan çıkıp kapıyı kilitleyip sesimi çıkartmadan artık bu evde kalmadığımı,yaşamadığımı kendime çığlık çığlığa anlatmaya çalışmak zorundayım,alışmak zorundayım..ölmüş ve artık burada yokmuşum gibi davranmak zorundayım..

Hayatım başka yerde çünkü,kapitalist bir dünyada duyguların ve hatıraların ve yaşanmışlığın bir değeri yok çünkü..

Bu dünya için yok..böyle olacak,anladım ki öldüğümde de böyle olacak..izler silinecek yerimize başkası gelecek ve hayat ve anılar bu dünyada kalacak,yaşayan kişinin kalbinde kalacak..

Acaba diyorum..acaba  öldükten sonra burdak hayatımız veya duygularımız veya anılarımız da ahirete göçer mi bizimle beraber,acaba bizi orada bir yerlerde bekler mi...

Anılarımız hatıralarımız,yaşadıklarımız da ahirete göçüyorsa ne olur..ne olur Allah'ım bu evdeki o güzel günleri benim için beklet..o ilk günkü tazeliğiyle beklet ve beni bir kez daha bu evde mutlu olduğum günlerdeki gibi ahirette de mutlu et..


Merhem sandım tuz çıktın:tık tık


Gözlerinden Öper
Gözlerinden Öper

Her güzelliğe koşar adım gözlerim sanki bir şeyde güzellik bulamazsam çirkinliği tasdiklemiş gibi bir duyguya kapılıyorum ve bu duyguyu hiç sevmiyorum..

10 yorum:

  1. Kalbinizden kaleme değerken ne güzel cümleler dökülmüş kağıda. Umarım gönlünüzden geçen dileğiniz gibi mutlu olursunuz.:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Allahtan ümit kesilmez,inşallah..
      Okuduğunuz için teşekkür ederim.

      Sil
  2. İzmir'de lojmanlara gidememin nedeni bu işte. Evlenip gelin gittiğim anne olduğum, iki çocuğumun kapının önünde sularla oynadığı, dut ağacından gül ağacına portakalından nara yemyeşil bahçesinde sabah keyifleri yaptığım, ayda bir rüyama giren geri taşındığımı gördüğüm o evimde başkalarını görmek içimi nasıl acıtacak bildiğimde gidemedim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Gidememen bile güzel Handan ben gitmek zorundayım çünkü eski evimi alt katında kalırım tatile geldiğimde ve canım her seferinde çok yanar istemesem bile annemlere giderim ki acım hafiflesin.

      Sil
  3. Ben bu duyguyu ilk tayin olduğum, çocuğumu büyüttüğüm Bilecik'e her gidişimde yaşarım. Bu yaz gidişimde de gördüm ki hatıralar yerli yerindedir. Oralarda kendi köşesinde durur. Bundandır yüreğimizde taptaze kalıp kah sevinç kah hüzün vermeleri. Sadece kendi köşelerinde biraz yıpranmışlardır o kadar. Siz de güzellikleri düşünün. Ne güzel o günler yaşandı. Sesi nefesi hala orada. Ve diliyorum ki inşallah özlediğiniz o günlere yeniden daha mutlu bir şekilde kavuşursunuz inşallah.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Herşey burada tabii ki ve sadece yaşayanın gönlünde Rabbim bu hatıraların izlerini sildirmesin teşekkür ederim.

      Sil
  4. Ne ilginc istir anlamadim.bu sabah gozumu duvara diktim ve taaa çocuklugumda annemle.babamla gittigimiz tarlayı ve orada aksama kadar su kenarinda kovaladigim kurbagaları hatirladim.sonra dereden su tasidigim bakracimi altinda annemin bezden diktigi bir tanecik bebegimi salladigim salincagi ve ceviz agacini.her defasinda hepte tarlanin taaa oteki basinda unutulan ve oglen sicagi cokupte çıkınlar açılıp yemek yenecegi vakit hadi kizim unutmusuz gene koşta getiriver.dedikleri toprak testiyi...dahada neleri neleri...agladim agladim soylendom isyan ettim bana ne hepsini geri istiyorum dedim.içim ezildi kalbim.sıkıştı nedense oralarda olmak istedim.ama dusundimde sadecw oralarda olmakta bana yetmeyecekti.orada olsam bile artik rahmetli babamin nasirli elleri yoktu orda.çapası kuregi kasketi yoktu.ne bileyim ak saclı ak ortulu nenem yoktu mesela bana agacın altinda anlattigi hikayeler verdigi ögutler yoktu.artik orda bile bizden hicbisey yoktu.agaclari kesilmis sulari cekilmis.kuruyan badem agaclarindan kuşlar bile yuvalarıni alip goç etmisti...cok agladim bugun çokkkk.ve bir kez daha anladimki hersey bize sadece emanet ve hicbirsey baki degil.anı yasamak ve anı biriktirmek lazım ve sonrada onları hatirlayıp yadetmek...insAllah guzel kardesim gonkumuzin muratları cennette verilsin.zira bu dunyada asla ve asla kombine bir şekilde hepsine birden sahip olunmuyor.ben kafam dagılsın unutup o havadan kurtulayım diye girmistim bu sayfaya.dedimya nasıl bir kalp kalbe durumuysa okuduklarim beni dahada darma.duman.etti.bir agladiysam bese katlandi

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hakkını helal et kardeşim,üzmek değildi amacım biliyorsun ben dile getiridklerimi elimizdekilerin sürekli bize ait olmayacaklarını vurgulamak içindi..bu yüzden bir umuttur benimki hani bu dünyada hissedilen o duygular ve anılar ahirette bir şekilde bize iade edilir veya kalbimiz avutulur mu merak ettim etmeye de devam ediyorum,dünyaya bağlanmanın bir diğer hali de olabilir bu bendeki..herşey geçici.

      Sil